Han de Jong

Toen de pandemie vorig jaar toesloeg, werd elke economie in de wereld min of meer tegelijkertijd getroffen. Zelden of misschien wel nooit eerder verliep de conjunctuur in de wereld zo synchroon als vorig jaar. Ook de acties van de nationale beleidsmakers waren daardoor opmerkelijk gelijkgericht. Waar mogelijk, werden het begrotingsbeleid en het monetaire beleid sterk verruimd.

Ik geef het eerlijk toe, ik had het gemist. Op 19 juli verklaarde het “Business Cycle Dating Committee” van het Amerikaanse National Bureau of Economic Research dat de recessie, die in februari vorig jaar begon in de VS, slechts twee maanden heeft geduurd. Het herstel begon in april.

Vorige week eindigde mijn column met de volgende cliff hanger. Wie vlak voor het uitbreken van de pandemie had belegd in aandelen zou, ondanks de forse duikeling van de koersen in februari/maart vorig jaar, tussen toen en nu een beleggingsrendement hebben gehaald dat aanmerkelijk hoger is dan je op grond van historische gemiddelden zou mogen verwachten. Is dat terecht en houdbaar?

In de rol die ik lang binnen ABN Amro vervulde, had ik met veel collega’s uit allerlei geledingen binnen de bank contact. Dat schept een band en die is niet zomaar verbroken als je zo’n organisatie verlaat. Doordat ik op het vakgebied actief ben gebleven zijn veel van die contacten ook gebleven. 

Eén van de thema’s die in mijn optiek de komende maanden een grote invloed gaat hebben op de ontwikkelingen op de financiële markten, en waarover ik al eerder heb geschreven, is inflatie. Daarbij gaat het mij vooral om de Amerikaanse geldontwaarding en wel om drie redenen.

Boven zijn opiniestuk in Het Financieele Dagblad afgelopen vrijdag schrijft Hans Hoogervorst: ‘Omvang van tekorten en schulden verbijsterend’. Ik denk dan direct dat het maar goed is dat de werkloosheid niet “verbijsterend” is opgelopen vorig jaar.

Een paar dagen voor het vonnis in de rechtszaak die Milieudefensie had aangespannen tegen Shell viel bij mij het boek “Unsettled” van Steven Koonin op de mat. Mij bekruipt het gevoel dat ik in parallelle universums leef. In één van beide is men knettergek geworden.

Al maanden speculeren economen over hogere inflatie en die kregen ze dus in de Verenigde Staten in april. Een paar dagen eerder stelde de groei van de werkgelegenheid daar in april juist enorm teleur. 

Mensen hebben financiële reserves nodig om tegenvallers op te kunnen vangen en omdat we ons hele leven moeten blijven eten, maar niet ons hele leven willen of kunnen blijven werken. Afgelopen week publiceerde het CPB een Policy Brief over de vermogenspositie van de Nederlandse huishoudens.

Er hangt verandering in de lucht. In de meeste recente verkiezings- programma’s werd gepleit voor een grotere overheidssector. Zelfs de VVD wil een sterke overheid. De publieke sector maakt bijna de helft uit van onze economie. Daar kan kennelijk nog wel wat bij. Waarom zo veel bestedingen overlaten aan de burger als de overheid weet wat goed voor ons is?