Opinie

De corona-pandemie heeft veel leed en verdriet veroorzaakt in grote delen van de wereld, en heeft bovendien het vertrouwen in gezondheidszorg aangetast en tot forse (inkomens)ongelijkheid geleid. Om die crisis aan te pakken, moeten overheden beleid op vele terreinen aanpassen. Gebruik van data kan daarbij een belangrijke rol spelen, maar is echter niet zonder risico.

In het afgelopen jaar is de Chinese munt met tien procent gestegen ten opzichte van de dollar. Er wordt al jaren gewezen op de risico’s van het schaduwbankieren in China, maar in twaalf maanden tijd is er meer schuld bijgekomen in de VS dan de totale schuld van de volksrepubliek. Tijdens de coronacrisis is het Chinese beleid een spiegelbeeld van het Amerikaanse - zowel monetair als fiscaal.

Het opkoopbeleid van de ECB, gecombineerd met het berekenen van negatieve rentes voor het stallen van tegoeden van de banken bij de ECB, heeft de financiële stabiliteit in de eurozone structureel ondergraven. Het heeft ook niet gezorgd voor monetaire stabiliteit. Daarom is het hoog tijd voor een evaluatie van haar monetaire beleidsstrategie.

Mensen hebben financiële reserves nodig om tegenvallers op te kunnen vangen en omdat we ons hele leven moeten blijven eten, maar niet ons hele leven willen of kunnen blijven werken. Afgelopen week publiceerde het CPB een Policy Brief over de vermogenspositie van de Nederlandse huishoudens.

De strijd om de wereldheerschappij tussen de Verenigde Staten en China speelt zich voor een deel achter de coulissen van de dagelijkse actualiteit af. Terwijl de VS vol inzetten op het aanjagen van de vraag, doet China exact het tegenovergestelde. Waarom? Inflatie gaat namelijk gepaard met een depreciatie van de dollar en zal de Chinese macht vergroten.

Een jaar geleden schreef ik voor Fondsnieuws een column over grondstoffen. Grondstoffen zijn geen structurele beleggingscategorie, omdat er niet sprake is van een structurele risicopremie op grondstoffen. Waarschijnlijk is die risicopremie zelfs negatief, omdat innovatie en productiviteitswinsten zorgen voor een structurele druk op grondstofprijzen.

Er hangt verandering in de lucht. In de meeste recente verkiezings- programma’s werd gepleit voor een grotere overheidssector. Zelfs de VVD wil een sterke overheid. De publieke sector maakt bijna de helft uit van onze economie. Daar kan kennelijk nog wel wat bij. Waarom zo veel bestedingen overlaten aan de burger als de overheid weet wat goed voor ons is?

De klassieke en meest gebruikte maatstaf voor welvaart is nog steeds het Bruto Binnenlands Product. Het is de basis voor beschouwingen van analisten en politici, maar zegt eigenlijk niet zo veel.

Een hele generatie beleggers is opgegroeid in tijden van disinflatie. Tijden waarin de relatie tussen aan- delen en obligaties simpel en eenduidig was, waarin de inflatie het grootste risico was en geld steeds meer gratis werd. Die tijden zijn voorbij. Of eigenlijk: we stappen terug in de tijd – terug naar de jaren zestig van de vorige eeuw.

Over de opkomst van inflatie is bijzonder veel te doen op dit moment. Cost-push inflatie zien we wel in de vorm van hogere grondstoffenprijzen en prijzen voor bouwmaterialen. Maar of het voldoende is om een echt algemene inflatie-opstoot te veroorzaken? De meningen lopen sterk uiteen, zo blijkt uit de visies van verschillende internationale beheerders.