Terwijl wereldleiders, CEO’s en beleggers onderweg zijn naar Davos, draait het voor markten om één vraag: hoe snel wordt politiek risico ingeprijsd? De terugkeer van Donald Trump naar het World Economic Forum, waar hij woensdag spreekt, valt samen met een moment waarop institutionele geloofwaardigheid en begrotingsdiscipline niet langer abstract zijn. Ze zijn beleggingsfactoren geworden.
De laatste keer dat Trump persoonlijk in Davos was, in januari 2020, stond de wereld aan de vooravond van de pandemie. Die crisis legde de kwetsbaarheid van de mondiale economie bloot. Zijn terugkeer in 2026 vindt plaats in een andere context, maar opnieuw in een onrustige wereld. Trump arriveert als de dominante speler in de internationale politiek. Hij voert beleid op transactionele basis en zet economische macht expliciet in als drukmiddel.
Voor beleggers reikt dit verder dan de dagelijkse headlines. Wat vooral opvalt richting Davos, is niet de omvang van de politieke onrust, maar hoe weinig markten daar tot nu toe op reageren. Die rust begint sommige grote beleggers ongemakkelijk te maken.
‘Financiële markten zijn opvallend rustig gebleven ondanks een reeks initiatieven van de Trump-administratie’, zegt Paul Jackson, global head of asset allocation research bij Invesco. De stijging van goud en zilver ziet hij niet als toeval. ‘Als die reactie klopt, volgt waarschijnlijk een bredere beweging: hogere Amerikaanse staatsrentes, een zwakkere dollar, lagere aandelenkoersen en meer volatiliteit.’ Jackson stelt in feite dat politiek risico wordt onderschat. Als de herprijzing komt, zal die volgens hem snel en breed zijn.
Ook in aandelenmarkten klinkt die zorg door. ‘De concentratie van mondiale financiële activa in de Verenigde Staten kan, hoewel marktgedreven, worden gezien als een vorm van marktfalen die om een beleidsreactie vraagt’, zegt Michael Krautzberger, CIO public markets bij Allianz Global Investors. Europa kampt volgens hem niet met een tekort aan spaargeld, maar met versnipperde kapitaal- en bankenmarkten. Die maken het lastig om risico’s te delen, investeringen op te schalen en geloofwaardige alternatieven te bieden voor Amerikaanse activa.
Europa komt naar Davos met een probleem dat markten niet langer zien als theoretisch. De trans-Atlantische relatie is verschoven van samenwerking naar onzekerheid. Het Amerikaanse beleid is grilliger geworden en minder gebonden aan multilaterale afspraken. Europa blijft ondertussen politiek verdeeld en begrotingsmatig voorzichtig. Een duidelijke strategie richting een Amerikaanse president die klimaatbeleid relativeert, druk zet op de Federal Reserve en veiligheid als onderhandelingsmiddel gebruikt, ontbreekt.
Van diplomatie naar balansen
Jarenlang zagen Europese beleidsmakers Trump als een verstoring die met tijd en overleg kon worden opgevangen. Die gedachte houdt geen stand meer. De discussie richting Davos is nuchterder geworden. Wie betaalt voor strategische autonomie? Hoe snel kan kapitaal worden vrijgemaakt voor defensie en energiezekerheid? En hoeveel onzekerheid accepteren markten nog?
Die verschuiving komt duidelijk naar voren in het Global Risks Report 2026 van het World Economic Forum. Geo-economische confrontatie geldt daarin voor het eerst als het grootste kortetermijnrisico. Handel, investeringsbeperkingen en toegang tot grondstoffen zijn machtsinstrumenten geworden. Dat heeft directe gevolgen voor ketens, kapitaalstromen en waarderingen.
Tegelijk waarschuwt het rapport voor een scheve prioriteitenstelling. Structurele risico’s zoals klimaatverandering, biodiversiteitsverlies en de regulering van kunstmatige intelligentie verdwijnen naar de achtergrond. Dat vergroot de kans op beleidsfouten op de lange termijn.
Institutioneel risico centraal
Die spanning wordt duidelijk zichtbaar op de obligatiemarkten. Defensie-uitgaven stijgen. Industriebeleid breidt zich uit. Populisme zet begrotingen onder druk. Tegelijk neemt de politieke druk op centrale banken toe.
‘Recorddefensiebudgetten, uitdijend industriebeleid en populisme dwingen grote economieën tot historisch hoge tekorten’, zegt Guillermo Felices, global investment strategist bij PGIM Fixed Income. ‘Als daar druk op lage rentes bij komt, kan dat de geloofwaardigheid van centrale banken aantasten. Term-premies gaan dan een grotere rol spelen bij lange rentes.’
Volgens Felices raakt dit niet alleen de Verenigde Staten. Aanhoudende druk op de Federal Reserve kan leiden tot oververhitting en hogere rentes, met doorwerking naar Europese markten. Ook geopolitieke misrekeningen kunnen Europa dwingen tot hogere defensie-uitgaven, wat de rente verder opdrijft.
Voor langetermijnbeleggers is vooral zorgelijk dat institutionele spanning structureel wordt. Felices wijst op recente stappen van het Amerikaanse ministerie van Justitie rond de Federal Reserve als signalen van afbrokkelende instituties. Dat kan leiden tot hogere risicopremies, een zwakkere dollar en een steilere rentecurve.
Davos als signaal, niet als oplossing
Davos zal deze problemen niet oplossen. Het forum fungeert vooral als meetmoment. Beleggers letten op samenhang in het beleid, op begrotingsrealisme en op de vraag of instituties overeind blijven. Ook Trumps woorden worden nauwgezet gevolgd, niet om visies, maar om signalen van escalatie of druk op de Federal Reserve.
De volgende test volgt snel. In februari staat de Munich Security Conference op de agenda. Samen vormen Davos en München een dit jaar een tijdvenster waarin politiek risico niet alleen wordt besproken, maar mogelijk ook opnieuw wordt ingeprijsd.