Opinie

Waarom beleggen zoveel beleggers actief? Academisch onderzoek heeft al voldoende aangetoond dat actief beleggen gemiddeld tot veel slechtere prestaties heeft geleid, zeker wanneer we het op de lange termijn bekijken. Deze post schuift twee theorieën naar voor: (1) beleggers overschatten eigen kennis, en (2) het failliet van de efficiënte markthypothese toont aan dat er altijd een percentage actief beheer zal zijn.

Afgelopen week was ik dagvoorzitter bij een seminar van de VBA-CFA over inflatie, beleggen en risico’s. Er waren drie sprekers, en niet de minsten. Een hoogleraar, iemand van APG en iemand van PGGM. Bovendien bleek dat zij alle drie in Groningen hadden gestudeerd, volgens één van hen “the well-known hotbed of monetary theory”. Dat beloofde dus wat.

Risicomijding en angst voor verlies worden vaak genoemd als biases die overwonnen moeten worden. Maar het zijn juist die risicomijding en angst voor verlies die ons en financiële markten gezond en veilig houden. Nu de beurzen dalen en de euro en het pond een laagterecord hebben bereikt, klinkt er gejammer, terwijl het aan de eigen hormonen van vooral de mannelijke belegger te wijten is dat de koersen dalen. 

Europese financials staan weer eens in de spotlight. En wederom is het niet vanwege iets goeds. De CDS spread op Credit Suisse is de voorbije dagen omhoog gespoten. Maar is dit slechts het tipje van de ijsberg? Veel ‘beleggers’ en ‘goeroes’ zijn er als de kippen bij om te wijzen op mogelijk systeemrisico. Maar voor zover ik kan zien is daarvan nu in ieder geval geen sprake.

De inflatie rijst de pan uit, de noodzaak tot verduurzaming wordt steeds duidelijker en de rente loopt hard op. Toch blijft de economie redelijk goed lopen en is de werkeloosheid historisch laag. Dit brengt de nodige uitdagingen voor onze klanten bij Actiam. Hoe kunnen we er voor zorgen dat je een goed pensioen hebt en in een leefbare wereld woont als je zelf 100 jaar oud wordt?! 

Iedereen weet het. Maar dan ook echt iedereen. Het IMF, oud-minister van Financiën Ken Clarke, Amerikaans econoom Larry Summers, het weekblad The Economist en echt iedereen die ik er in ons land over hoor of lees. Het beleid van de nieuwe Britse regering en dan in het bijzonder de belastingverlaging, is een krankzinnige gok, maakt het VK tot een soort bananenrepubliek en heeft tot ongekende financiële instabiliteit geleid.

Doorgaans geldt, in mijn optiek althans, dat persconferenties van de Fed een genot zijn om te volgen met de ECB-evenknieën als een soort monetaire marteling. Dit keer is het anders.

De Britse financiële markten zijn in “turmoil” . Deze enigszins CNBC-achtige opening dekt echter wel goed de lading. En dat heeft geresulteerd in een grafiek die doorgaans hoort bij een opkomende economie die op het punt van omvallen staat. Het Britse pond daalt ondanks de snel stijgende rente.

Afgelopen donderdag schreef FD-journalist Joost van Kuppeveld een artikel onder de kop “DNB wacht mogelijk een tekort aan kapitaal. Hoe erg is dat?” Ik moest erom glimlachen. Een tekort aan kapitaal is een eufemisme voor een negatief eigen vermogen en voor de meeste bedrijven betekent dat faillissement.

Van Kuppeveld stelde dus eigenlijk de vraag of het erg is als onze centrale bank technisch gezien failliet zou gaan. Zijn verhaal stond niet op de voorpagina, maar op pagina 27!

De Sustainable Finance Disclosure (SFDR), die sinds 10 maart 2021 van kracht is, gaat volgend jaar een nieuwe fase in. Financiële marktpartijen moeten dan meer gedetailleerde duurzaamheidsinformatie publiceren bij het invullen van de wettelijke voorgeschreven templates.