Han de Jong

Banken hebben op basis van de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme (Wwft) een poortwachtersfunctie wat betreft het opsporen van criminele geldstromen. Daarvoor maken zij uiteraard kosten.

Vorige week werd mij gevraagd op BNR commentaar te geven op het nieuws dat banken deze kosten nu expliciet in rekening gaan brengen bij zakelijke klanten.

Er is een bekende zegswijze onder beleggers: ‘Don’t fight the Fed’. Het betekent dat je het beleid van de Amerikaanse centrale bank beter niet in twijfel kunt trekken omdat je dat duur zal komen te staan. De vraag is of ‘Don’t fight the ECB’ ook opgeld doet.

Vorige week was ik uitgenodigd om op een bijeenkomst mijn licht te laten schijnen op de macro-economische gevolgen van de Europese Green Deal. Vrij bijzonder, want verzoeken om over dat onderwerp te spreken krijg ik eerlijk gezegd niet vaak. Toen ik werd uitgenodigd, zei ik dat ook.

In 2019 besloot ik ABN Amro vaarwel te zeggen. Ik was daar al 14 jaar hoofdeconoom, was toe aan iets anders en vond dat de bank ook toe was aan iemand anders. Toenemend fysiek ongemak speelde eveneens een rol. Een derde reden om te vertrekken, was dat de bank een richting inging die mij niet aansprak: duurzaamheid, duurzaamheid, duurzaamheid.

De energiecrisis duurt voort. De meeste mensen laten het gelaten over zich heen gaan. Ze zien uit naar die tweemaal 190 euro nu en het prijsplafond in 2023. Ze lezen in de krant dat de gasvoorraden volledig gevuld zijn. We komen de winter wel door. Daarna zien we wel weer.

Zijn meest recente persconferentie deed mij denken aan een college economie. Fed-baas Jay Powell legde aan de aanwezige journalisten uit dat er drie vragen centraal staan bij het beleid om de inflatie onder controle te krijgen.

De eerste vraag is inmiddels beantwoord. Hoe snel moet de centrale bank de officiële rente verhogen? “Heel snel” is het antwoord van Powell, “daar zijn we mee bezig en het is bijna klaar”.

Een groot deel van mijn leven ben ik bankeconoom geweest. In die hoedanigheid kreeg ik het in 2008 en 2011 publiekelijk aan de stok met een oude studievriend die hoogleraar in Tilburg was. Hij pleitte in een krant voor renteverhogingen door de ECB om de inflatie te beteugelen. Ik beweerde in een reactie in dezelfde krant dat dit een vergissing zou zijn. Het conflict liep nogal hoog op.

Op 3 oktober schreef ik hier een column onder de titel “In de bres voor Liz Truss”. In die column uitte ik niet zozeer steun voor de inhoud van haar beleid als wel voor de intentie van dat beleid. Truss wilde het groeivermogen van de Britse economie bevorderen en ervoor zorgen dat werken meer zou lonen. Mijn steun voor Truss was volledig tegen de consensus in want nagenoeg iedereen die ik over haar hoorde was vernietigend.

Clubs als DNB en het IMF brengen een paar keer per jaar een rapport uit waarin gepoogd wordt om risico’s van financiële instabiliteit te benoemen. Vaak zijn die rapporten niet zo belangwekkend, want de dingen lopen in de regel zoals ze moeten lopen. Dit keer is het andere koek.

Afgelopen week was ik dagvoorzitter bij een seminar van de VBA-CFA over inflatie, beleggen en risico’s. Er waren drie sprekers, en niet de minsten. Een hoogleraar, iemand van APG en iemand van PGGM. Bovendien bleek dat zij alle drie in Groningen hadden gestudeerd, volgens één van hen “the well-known hotbed of monetary theory”. Dat beloofde dus wat.