Opinie

De oplopende inflatie-indicatoren in de VS en de Eurozone baren steeds meer zorgen. De meest recente lezing van de kleinhandelsindex in de VS (CPI) liet de hoogste waarde in 40 jaar optekenen. Deze index wordt vooral voortgedreven door stijgende prijzen voor diensten en oplopende huurprijzen.

De goedereninflatie bevindt zich op een hoog niveau maar lijkt voorlopig echter een plateau te hebben bereikt. 

Het is moeilijk deze maand niet over de oorlog te schrijven. In economische termen is er geen positieve business case voor het voeren van een oorlog, maar daar trekt de werkelijkheid zich soms weinig van aan. De economische en maatschappelijke consequenties van deze gewelddadige werkelijkheid zijn dikwijls enorm.  

De prestatiekloof tussen value en growth is nog steeds aanzienlijk sinds het begin van het jaar, maar groei begint de achterstand in te halen. Nu de Fed de rente met 25bp zal verhogen, en er in Europa en de VS mogelijk een ondiepe recessie komt, kan groei paradoxaal weer beginnen te outperformen.

Ik ben fan van de Bank of America Global Fund Manager Survey. Niet alleen omdat deze enquête veel belangrijke beleggingsthema’s meeneemt of omdat de respondenten uitsluitend beleggers zijn en geen ‘kenners’ die van de zijkant hun mening geven. Maar ook omdat de survey regelmatig het inconsistente gedrag van beleggers blootlegt.

De Belgische belegger die op 1 januari vorig jaar begon met beleggen in aandelen (MSCI ACWI IMI) staat, gecorrigeerd voor inflatie 10 procent in de plus. De belegger die op hetzelfde moment startte met obligaties (Vanguard Global Bond afgedekt naar euro) staat gecorrigeerd voor inflatie 13 procent in de min.

Het jaar is heftig begonnen voor beleggers: nog steeds een negatieve euro-rente, hogere inflatie, volatiliteit op de markt, onzekerheid over energietoevoer en -transitie, demografische en geopolitieke spanningen. Zenuwen alom, waarbij lange termijn scenario’s tegen het licht worden gehouden. Men zou haast denken dat de economische gevolgen van Covid er niet meer toe doen in de portefeuilles. 

Alles en iedereen is in rep en roer. De olie- en gasprijzen zijn de pan uit gerezen. Regeringen komen verbruikers tegemoet, o.a. door accijnsverlagingen. Hoewel de benzineprijs veel aandacht trekt, is het spektakel bij gas veel groter. In de laatste tien jaar lag de gasprijs in Europa bijna altijd onder 25 euro MWH. Vlak voor de pandemie was het zelfs beneden 15 euro. Door de pandemie daalde de prijs in eerste instantie tot iets boven 5 euro.

In de afgelopen jaren lijkt de tegenstelling tussen de reële economie en de financiële markten groter te worden. In de reële economie gaat het om echte mensen, echte banen en echt geld, terwijl op financiële markten alles kunstmatig lijkt, waarmee ook nog eens volop wordt gespeculeerd. Daarmee wordt voorbijgegaan aan het belang van financiële markten voor een efficiënte allocatie van kapitaal.

Zat de Russische aanval op Oekraïne in uw risicomodel? Vast niet. Maar het geeft wel te denken. Als Amerikaans minister van buitenlandse zaken was Donald Rumsfeld medeverantwoordelijk voor de slecht onderbouwde Amerikaanse inval in Irak. Naar aanleiding van die ervaring deed hij in 2012 interessante uitspraken over onzekerheid:

Het is lang geleden, maar de oorlog in Oekraïne zorgt voor een nieuwe olieschok. Dat betekent een flinke knauw voor de economische groei. Maar wat betekent het eigenlijk voor aandelenmarkten?