Opinie

Toen de pandemie vorig jaar toesloeg, werd elke economie in de wereld min of meer tegelijkertijd getroffen. Zelden of misschien wel nooit eerder verliep de conjunctuur in de wereld zo synchroon als vorig jaar. Ook de acties van de nationale beleidsmakers waren daardoor opmerkelijk gelijkgericht. Waar mogelijk, werden het begrotingsbeleid en het monetaire beleid sterk verruimd.

Het doel van de actieve belegger is om “de beurs te kloppen”. Er zijn veel manieren om dit te verwezenlijken, maar de trend die de laatste tijd nogal vaak wordt aangehaald is “smart beta” of “factor investing”. Factor investing houdt in dat je aandelen gaat sorteren volgens een factor zoals hun marktwaarde (size), het rendement van het afgelopen jaar (momentum), of book-to-market (value). Het aantal factoren, vooral in de academische literatuur, zijn de afgelopen tien jaar enorm gestegen. Het is zo hard gestegen dat er wordt verwezen naar “de factor zoo”. Wat is hier nu van aan?

In 2023 wil Europa beginnen met het reduceren van de subsidiëring van de luchtvaart, maar grotere stappen zijn gewenst.

Ik geef het eerlijk toe, ik had het gemist. Op 19 juli verklaarde het “Business Cycle Dating Committee” van het Amerikaanse National Bureau of Economic Research dat de recessie, die in februari vorig jaar begon in de VS, slechts twee maanden heeft geduurd. Het herstel begon in april.

De Griekse koning Pyrrus versloeg de Romeinen in de slag bij Asculum, maar verzuchtte na afloop: “Als we nog één zo’n slag tegen de Romeinen winnen, is het helemaal met ons gedaan.” Sindsdien is hij naamgever van de pyrrusoverwinning. Dat is een overwinning die zo duur is dat ze dezelfde uitwerking heeft als een nederlaag.

Jay Powell is door Trump benoemd. Trump weigerde Janet Yellen, de vorige voorzitter van het Federal Reserve System, een nieuwe termijn in 2018. Trump wilde liever een eigen pion. Dat is hem niet gelukt. Powell en daarmee de Federal Reserve bleven onafhankelijk. Volgend jaar kan Powell vervangen worden, maar dat zal niet eenvoudig gaan.

Vorige week eindigde mijn column met de volgende cliff hanger. Wie vlak voor het uitbreken van de pandemie had belegd in aandelen zou, ondanks de forse duikeling van de koersen in februari/maart vorig jaar, tussen toen en nu een beleggingsrendement hebben gehaald dat aanmerkelijk hoger is dan je op grond van historische gemiddelden zou mogen verwachten. Is dat terecht en houdbaar?

De grootste gelijkmakers in de wereld, zo houden historici ons voor, zijn oorlogen en pandemieën. Zo eiste de Spaanse griep rond 1918 meer dan 50 miljoen mensenlevens,  inclusief zij die aan de zonzijde van het leven zijn geboren. Maar die historische werkelijkheid gaat, naar het zich nu laat aanzien, niet meer op. Leest u maar even mee in het Global Wealth Report 2021 van Credit Suisse.

Naar aanleiding van een eerdere column bereikte mij de vraag hoe sterk de relatie tussen huizenprijzen en rente is.

Wij leven in crisistijden. Verschillende crises zijn met elkaar verbonden. De klimaatcrisis en de milieucrisis hebben een sterke relatie met het gebruik van fossiele brandstoffen en als gevolg daarvan is er dus sprake van een energiecrisis. Op het moment dat we overschakelen op zon en wind gaan de marginale kosten van energie naar nul. Zon en wind zijn immers gratis.