Opinie

Het kan verkeren. Nog geen zes jaar geleden besliste Europa dat lang niet iedere belegger de bescherming van de toezichthouder verdient.

Vermogensbeheerders zijn sinds jaar en dag verplicht om samen met de klant een risicoprofiel op te stellen om vooraf helder te maken welke risico’s een klant zou willen en kunnen nemen.

Mijn dochter is een middelbare scholier met een paar jaar economie. En zij kent, zo ontdekte ik laatst, feilloos de gevaren van een muntunie.

Nu de laatste maand van het jaar is aangebroken, regent het voorspellingen. Overwegend positieve geluiden over de economie met legio beleggingsmogelijkheden.

Volgend jaar zou een goed jaar moeten zijn voor opkomende aandelenmarkten.

‘Alle Menschen werden Brüder’ en Noord-Europa, vooral Duitsland, vergeeft de rest haar zonden. In een collectieve bail-out smelten de huishoudboekjes van alle euro-landen samen en de besluitvorming daarover komt bij het collectief te liggen?

‘Too Big to Fail, Inside the Battle to Save Wall Street’ van Andrew Ross Sorkin is een van de honderden boeken die er de laatste jaren is verschenen over de financiële crisis van 2007 tot 2009. Zoals zo vaak zit hier een hoop troep tussen en groeien maar enkele boeken uit tot klassiekers.

De aanval op de euro blijft maar voortduren. Nadat Griekenland en Ierland op de knieën zijn gedwongen, worden de pijlen nu weer op Portugal gericht. Zelfs Italië, Frankrijk en België voelen de voortekenen van een op hand zijnde aanval. Hoe kan de aanval definitief gekeerd worden?

Overheid en toezichthouders worstelen met hun rol in het regisseren van de financiële markten. Men richt zich vooral op de betrouwbaarheid van de financiële sector, de kwaliteit van het advies en de onafhankelijkheid van de adviseur.

Onlangs sprak ik op F&C’s jaarlijkse macro-economische seminar in Amsterdam. Mijn toespraak ging over pensioenregelgeving, het Financiële Toetsingskader en het gebruik van marktwaarderingen en renteswaps voor pensioenfondsen.