Han de Jong

Ik betoogde vorige week dat de huidige krapte van de arbeidsmarkt deels wordt verklaard door de pandemie en de nasleep daarvan. Dat deel beschouw ik daarom als incidenteel en minder structureel dan vaak wordt verondersteld. Voor de pandemie was de arbeidsmarkt echter ook al krap, dus er is eveneens een meer structureel deel.

Iedereen weet het, de arbeidsmarkt is ongekend krap. Er zijn momenteel ruim 400.000 vacatures en circa 375.000 werklozen. Hoe komt dat? Wat betekent het voor de toekomst? En wat moeten we doen?

Een perfecte storm teistert Duitsland. De Duitse economie kenmerkt zich door een relatief grote industriële sector, waarin de autobouw en energie-intensieve sectoren zoals de chemie en de staalindustrie een belangrijke rol spelen. Bovendien is de industrie in Duitsland, meer dan in andere EU-landen, gericht op export naar China.

Zoals te verwachten heeft de eerste begroting van het kabinet-Schoof uiteenlopende reacties opgeleverd. Werkgevers waren over het algemeen positief. Heel anders was de reactie van economen.

Vorige week werd “The Future of European Competitiveness” gepresenteerd, het lang verwachte rapport van oud ECB-baas en oud-premier van Italië, Mario Draghi: het is een indrukwekkend document met een zeer goede analyse van de uitdagingen en veel gedetailleerde aanbevelingen. Het doel is om de productiviteitsgroei een impuls te geven.

Het was best even schrikken toen de Federal Reserve vorige week haar Beige Book, een anekdotische beschrijving van de stand van de Amerikaanse economie, publiceerde. Uit negen van de twaalf districten werd bericht dat de bedrijvigheid niet meer groeit of zelfs krimpt. In mei was dat slechts in twee Fed-districten het geval.

Vorige week schreef ik iets over de economische plannen van Harris, en over Trump. Die column heeft tot de nodige, vaak emotionele reacties geleid. Vandaag iets over Harris als presidentskandidaat.

Wij klagen weleens dat ons politieke landschap te veel versnipperd is, maar het huidige Amerikaanse alternatief is evenmin aantrekkelijk. Daar zijn slechts twee smaken en op beide is er nogal wat aan te merken.

Hoera! De Amerikaanse inflatie is voor het eerst sinds maart 2021 onder de 3 procent gezakt. In juni 2022 werd een piek bereikt van 9,1 procent en met de 2,9 procent in juli 2024 is de 2 procent-doelstelling van de Fed in zicht. Daarmee komen ook renteverlagingen zeer dichtbij.

Het gebeurt niet vaak dat met economisch beleid wordt geëxperimenteerd. Maar de laatste tijd zien we toch voorbeelden van onconventioneel beleid die door activistische en ‘wannabe-economen’ worden gepropageerd.