Han de Jong

Het waren stevige discussies die ik rond de komst van de euro met mijn toenmalige collega Wouter W. had. Hij was een fervent tegenstander van de euro, ik een gematigd voorstander.

Toen Donald Trump de verkiezingen in 2016 won, was dat een verrassing, inclusief voor hemzelf. Hij was daardoor slecht, of beter gezegd, totaal niet voorbereid. Aanvankelijk was zijn presidentschap dan ook een totale chaos. Dat zal dit keer anders zijn. Ga er maar vanuit dat Trump II een vliegende start zal maken. We kunnen onze borst nat maken.

Een paar weken geleden schreef ik hier twee columns over arbeidsschaarste. Die wordt, begrijpelijk, ervaren als een groot probleem. Deze week staat de vraag centraal waarom het prijsmechanisme de schaarste niet oplost.

Ik werd er bepaald niet vrolijk van: de halfjaarlijkse ‘Fiscal Monitor’ van het IMF afgelopen week. In een derde van de landen in de wereld, die overigens wel 70 procent van de mondiale economie uitmaken, is de overheidsschuld hoger en groeit die sneller dan voor de pandemie, ondanks dat de explosie van de inflatie in de laatste jaren de schuldratio’s naar beneden had geduwd.

Onlangs publiceerde het CPB een langetermijnverkenning onder de titel ‘Kiezen voor later: vier visies voor 2050’. In tegenstelling tot eerdere van zulke studies zijn de vier gepresenteerde scenario’s gebaseerd op uiteenlopende maatschappijvisies.

Ik betoogde vorige week dat de huidige krapte van de arbeidsmarkt deels wordt verklaard door de pandemie en de nasleep daarvan. Dat deel beschouw ik daarom als incidenteel en minder structureel dan vaak wordt verondersteld. Voor de pandemie was de arbeidsmarkt echter ook al krap, dus er is eveneens een meer structureel deel.

Iedereen weet het, de arbeidsmarkt is ongekend krap. Er zijn momenteel ruim 400.000 vacatures en circa 375.000 werklozen. Hoe komt dat? Wat betekent het voor de toekomst? En wat moeten we doen?

Een perfecte storm teistert Duitsland. De Duitse economie kenmerkt zich door een relatief grote industriële sector, waarin de autobouw en energie-intensieve sectoren zoals de chemie en de staalindustrie een belangrijke rol spelen. Bovendien is de industrie in Duitsland, meer dan in andere EU-landen, gericht op export naar China.

Zoals te verwachten heeft de eerste begroting van het kabinet-Schoof uiteenlopende reacties opgeleverd. Werkgevers waren over het algemeen positief. Heel anders was de reactie van economen.

Vorige week werd “The Future of European Competitiveness” gepresenteerd, het lang verwachte rapport van oud ECB-baas en oud-premier van Italië, Mario Draghi: het is een indrukwekkend document met een zeer goede analyse van de uitdagingen en veel gedetailleerde aanbevelingen. Het doel is om de productiviteitsgroei een impuls te geven.