Han Dieperink

In de afgelopen decennia is er een duidelijke verschuiving waarneembaar van publieke markten naar private markten. Die private markten zijn niet langer een opportunistische satelliet, maar vormen tegenwoordig de kern van de portefeuille. Sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog tot de jaren zeventig kwamen bedrijven naar de beurs om geld op te halen om daarmee de groei te financieren.

De Amerikaanse inflatiecijfers worden morgen gepubliceerd. De markt gaat er van uit dat de inflatie in maart met 5,2 procent is gestegen ten opzichte van een jaar geleden, tegenover 6,0 procent in februari. Alleen de kerninflatie zal naar verwachting stijgen van 5,5 procent naar 5,6 procent, de belangrijkste bijdrage komt nog altijd van de huizenmarkt.

Het verschil tussen de huidige bankencrisis en die van tijdens de Grote Financiële Crisis is de kwaliteit van de activa. Het risico van staatsobligaties is van een totaal andere orde dan die van de subprime en alt-A hypotheekleningen. Toch ligt deze bankencrisis nog niet achter ons, omdat de stijgende rente en de inverse rentecurve ten grondslag liggen aan deze duration-mismatch.

In juni 2017 stelde Janet Yellen dat zij er van uitging dat er geen nieuwe financiële crisis meer zou komen gedurende haar leven. Ze is nu 76 jaar en we zitten in de grootste bankencrisis sinds de Grote Financiële Crisis. Het bijzondere is dat deze crisis voor een belangrijk deel veroorzaakt is door de centrale bank waar Yellen voorzitter van is geweest en door het financiële beleid van de regering Biden waarvan zij minister van Financiën is.

De Amerikaanse bankencrisis heeft ook Europa bereikt, maar Credit Suisse is in tegenstelling tot alle Amerikaanse regionale banken wel een uniek geval. In elke bankencrisis vallen er vaak meerdere banken om. Als eenmaal de geest uit de fles is, kan het hard gaan. Het besluit om alle deposito’s te garanderen en de nieuwe liquiditeitsfaciliteit van de Federal Reserve zorgen wel voor enige rust, maar dat kan van korte duur zijn.

De Amerikaanse bankencrisis heeft ook Europa bereikt, maar Credit Suisse is in tegenstelling tot alle Amerikaanse regionale banken wel een uniek geval. In elke bankencrisis vallen er vaak meerdere banken om. Als eenmaal de geest uit de fles is, kan het hard gaan. Het besluit om alle deposito’s te garanderen en de nieuwe liquiditeitsfaciliteit van de Federal Reserve zorgen wel voor enige rust, maar dat kan van korte duur zijn.

Het omvallen van de Silicon Valley Bank is een direct gevolg van het Amerikaanse monetaire beleid. Eerst pompt de Federal Reserve samen met de Amerikaanse overheid tijdens de pandemie een belachelijke hoeveelheid geld in het systeem, waarvan een deel werd geparkeerd op rekening bij de Silicon Valley Bank.

Amerikaanse beleggers zijn gefixeerd op de ontwikkeling van de inflatie en hoe de Federal Reserve daarop zal reageren. Europese beleggers worden geconfronteerd met stagflatie en met een inflatie van 8,5 procent heeft de ECB geen andere optie dan doorgaan met het verhogen van de rente.

In een risicoprofiel dat voor 50 procent bestaat uit aandelen en voor 50 procent uit obligaties gaat 90 procent van het risicobudget op aan aandelen. Het kenmerk van obligaties is nu eenmaal dat ze hoger in de kapitaalstructuur zitten en daardoor minder risico dragen.

Eind vorig jaar konden beleggers uit twee nogal uiteenlopende scenario’s voor 2023 kiezen, namelijk een zachte of een harde landing. In een zachte landing lukt het de centrale bank om de inflatie terug te brengen tot de doelstelling van twee procent, zonder dat daarvoor een recessie is vereist. Dat is op zich bijzonder, want in de geschiedenis is het niet eerder voorgekomen dat een centrale bank greep kreeg op de inflatie, zonder dat daarbij sprake was van een stevige recessie.