Han Dieperink

Het vooruitzicht dat buitenlandse investeerders hun blootstelling aan Amerikaanse activa verminderen vanwege zorgen over de dominantie van Amerikaanse staatsobligaties als veilige haven, zorgt voor discussie over het begrip veilige haven. Significante verschuivingen in correlaties tussen verschillende activaklassen, met name tussen Amerikaanse aandelen en de dollar, zijn de oorzaak.

Nu we de mijlpaal van president Donald Trumps eerste honderd dagen terug in het Witte Huis naderen, is het tijd om de impact van zijn regering op zowel beleid als markten te evalueren.

Na Donald Trumps ‘Liberation Day’ worstelen beleggers met een fundamentele vraag: Is er een handelsorde mogelijk die minder afhankelijk is van Amerika? Of staan we aan de vooravond van een nieuwe Grote Depressie, zoals sommige doemdenkers suggereren?

De geschiedenis herhaalt zich soms op verrassende wijze. In de jaren tachtig stond Ronald Reagan bekend om zijn harde lijn tegen de Sovjet-Unie, een strategie die uiteindelijk bijdroeg aan het einde van de Koude Oorlog. Vandaag zien we Donald Trump die een vergelijkbare confronterende aanpak hanteert, maar dan op het economische slagveld.

Hoeveel schuld een economie kan dragen is regelmatig onderwerp van discussie. Toch is dat niet zo relevant. Elke schuld is op te lossen, zelfs zonder politieke interventie. Die oplossing heet reflatie.

Het trainingslandschap van kunstmatige intelligentie heeft een onverwachte wending genomen die klassieke economische principes op de proef stelt. Meer data leidt tot betere prestaties, zonder verzadiging.

Donald Trump beschouwt de ontwikkeling van de Amerikaanse aandelenmarkt als zijn realtime rapportcijfer.

Op 10 maart 2000 piekte de Nasdaq op 5048,6 punten – een moment dat niemand toen als zodanig herkende, maar achteraf het begin markeerde van een vrije val die 77 procent van de beurswaarde zou wegvagen. Nu, 25 jaar later, dringen zich onvermijdelijk parallellen op tussen de dotcom-hype en de huidige AI-revolutie. Maar zijn deze vergelijkingen terecht?

Kan Europa, met Duitsland als kern, niet alleen economisch, maar ook politiek en militair het nieuwe middelpunt van de wereld worden?

Al meer dan tachtig jaar valt Europa onder de veiligheidsparaplu van de Verenigde Staten. Nu er onderhandelingen plaatsvinden over de oorlog in Europa zonder betrokkenheid van Oekraïne of andere Europese landen, moet Europa zich politiek en militair noodgedwongen zelfstandig opstellen.