Opinie

Het zijn zorgelijke tijden. Geopolitiek lijkt een nieuwe wereldoorlog aanstaande. De problemen in Europa zijn zo groot dat de waardering van Europese aandelen is gehalveerd ten opzichte van de Amerikaanse markten.

Wie er de financiële pers op naleest komt van de ene dollarprognose in de andere. De munt brengt de gemoederen in beweging. Haar impact op de obligatie - en aandelenmarkt valt immers niet te onderschatten. Tijd om de diverse stellingen en hun gevolgen op een rijtje te zetten.

Dat het niet goed gaat met de Europese industrie en – breder – met de Europese economie in het algemeen is inmiddels genoegzaam bekend. En dat we hoognodig iets moeten doen aan ons concurrentievermogen en onze arbeidsproductiviteit is inmiddels ook wel geland. Maar wat?

De laatste maanden is er weer een duik richting pariteit te zien: de wisselkoers EUR/USD daalde van 1,12 naar circa 1,04. Kan 2025 het jaar worden waarin de belangrijkste wisselkoers ter wereld weer onder de pariteit zakt?

De financiële media staan vol van de impact van Donald Trump als president, de vragen rondom de verondersteld hoge waardering van aandelen, de ineenstorting van Duitsland en de megastijging van de prijs van bitcoin. Maar daarmee blijven de zorgelijke ontwikkelingen in ’s werelds op een na grootste economie zwaar onderbelicht. Tijd om daar wat aan te doen!

Waarom gaan banken failliet? Door terug te gaan in de tijd en gebruik te maken van 160 jaar aan data leren we veel: faillissementen worden voornamelijk veroorzaakt door een geleidelijke verslechtering van fundamentals en niet door paniekgedreven runs, zoals blijkt uit een analyse van historische en moderne gegevens.

In principe bestaan er maar twee soorten activa in de wereld: activa met een nuttige functie en activa die schaars zijn. Goud en bitcoin vallen onder deze laatste categorie.

Het gaat niet zo best met de Europese economie. Om daar wat aan te doen schreven Enrico Letta en Mario Draghi eerder dit jaar rapporten met een reeks aanbevelingen. ECB-baas Christine Lagarde schreef onlangs een artikel in The Economist. Zij wees, net zoals Draghi had gedaan, op de wenselijkheid om de Europese kapitaalmarkten te integreren tot een echte kapitaalmarktunie.

Als we in kleuren denken, krijgt de toekomst geen frisse pastelkleur. De toekomst wordt vooral geassocieerd met zorgen en bedreigingen, toekomstige crises en een stagnerende welvaart. Veel mensen zijn zelfs afgehaakt als het om de toekomst gaat.

‘History doesn’t repeat itself, but it often rhymes.’ Een uitgekauwd gezegde in de financiële markten, maar desondanks niet minder relevant. De “verrassende” explosie in het vertrouwen van Amerikaanse smallcaps is geen uitzondering.