Han de Jong

De inflatie in de eurozone was in juni precies 2,0 procent, de kerninflatie 2,3 procent. ‘Mission accomplished’ voor de ECB zou je zeggen, de doelstelling is bereikt. Maar volgens de notulen van de laatste vergadering van het beleidscomité begint een aantal leden zich inmiddels zorgen te maken over een ‘undershoot’.

‘Ik kwam, ik zag, ik overwon’, schreef Julius Ceasar volgens de overleveringen in 47 voor Christus in een brief aan de Romeinse Senaat. 2072 jaar later verstuurt Donald Trump berichten met een vergelijkbare strekking via Truth Social.

Donald Trump is een rare snuiter. Hij doet soms de meest bizarre uitspraken. Maar eigenlijk is het meest irritante nog dat hij regelmatig wel een punt heeft. Europese landen hebben decennialang hun defensie verwaarloosd en hielden zich niet aan de NAVO-afspraken. Dat wordt nu anders, mede door toedoen van Trump.

In het erratische en soms ronduit bizarre leiderschap in de VS zien veel mensen in mijn omgeving een mooie kans voor Europa om op te stomen in de vaart der volkeren. We ambiëren strategische autonomie en ‘en passant’ kan de euro de dollar naar de kroon steken als de belangrijkste sleutelvaluta in de wereld.

Aan de inflatie-tsunami van een paar jaar geleden zijn mij vooral drie zaken opgevallen: hoe weinig begrip economen hebben van inflatie, dat inflatie per saldo toch minder hardnekkig is gebleken dan in de jaren zeventig en dat mensen een pesthekel hebben aan inflatie.

Er zijn van die momenten waarop ik mij afvraag of de hele wereld gek geworden is of dat ik gewoon oud en zuur word. Een defensiespecialist ben ik niet, maar ik heb mij jarenlang wel afgevraagd of we niet te weinig verantwoordelijkheid namen voor onze eigen veiligheid.

De belangrijkste communicatie na de Amerikaans-Chinese besprekingen in Genève kwam van de Amerikaanse minister van Financiën, Scott Bessent. Hij zei dat importheffingen van 125 procent, respectievelijk 145 procent, elke handel in de weg staan en dat dat niet de bedoeling is. Daarmee floot hij feitelijk Trump terug en Trump accepteerde dat, waardoor er weer enige rationaliteit terug is in de discussies.

Al jaren krijg ik regelmatig de vraag wat er gebeurt als de Chinezen alle Amerikaanse staatsleningen die zij in bezit hebben als onderdeel van hun valutareserves op de markt gooien. De gedachte achter de vraag is dat China de VS daarmee een flinke hak zou kunnen zetten. Bij verkoop van een grote hoeveelheid staatsleningen stijgt de Amerikaanse kapitaalmarktrente. Dat kan de obligatiemarkt ontwrichten en de dollar onder druk zetten. Een zwakkere dollar jaagt de inflatie in de VS aan.

Het was een wijze les. Toen de muur was gevallen, betoogden zelfs de meest gerespecteerde Duitse economen dat de hereniging van beide Duitslanden een zichzelf financierend proces zou worden. Het ging de Duitse belastingbetaler niets kosten. Een collega en ik rekenden destijds voor dat het wel 100 miljard Duitse mark zou gaan kosten.

Er is een wel heel wonderlijk verschil tussen de alarmistische toon in alle discussies rondom de handelsoorlog en de nieuwste economische ramingen van het IMF. Hier klopt iets niet.