Opinie

‘De rest van de wereld kijkt met verbazing naar de pensioenpaniek in de polder’. Don Ezra, Amerikaans auteur van verschillende toonaangevende boeken over pensioenstelsels in de wereld, begrijpt niets van de enorme drang in Nederland om alles anders te doen op pensioengebied.

Onlangs hoorde ik een anekdote, die ik u niet onthouden wil.

We zitten weer in de lift. Alarmfase vijf van onze pensioenfondsen is net opgeheven, want onze dekkingsgraden zijn net het vriespunt gepasseerd. Niet dat we er meteen warmpjes bij zitten, maar we hoeven deze maand onze pensioenen niet (verder) af te stempelen. 

Meevallende groei in de VS en Europa in combinatie met toenemende zorg over groei in de opkomende wereld hebben kapitaalstromen naar emerging markets flink onder druk gezet.

Het is niet ongebruikelijk dat de grote oliemaatschappijen een visie op de wat verdere energietoekomst ontwikkelen. Afgelopen maand was het de beurt aan de CEO van BP, Bob Dudley, om een tipje van sluier op te lichten.

Vanaf 1 juli 2011 wordt de Europese Ucits IV-richtlijn toegepast. De nieuwe richtlijn introduceert een aantal maatregelen om Ucits - in Nederland ook wel Instellingen voor Collectieve Beleggingen in Effecten (ICBE’s) genoemd - efficiënter te laten werken op de Europese interne markt.

Soms haal je leuke informatie uit marktprijzen van obligaties. Zo kwam ik erachter dat de financiële markten helemaal niet uitgaan van het einde van de eurozone.

Naast een handjevol kwantitatieve beheerders en zij die eigenlijk niet naar hun beleggingsportefeuille omkijken, beleggen de meeste mensen op basis van een visie.

In de afgelopen jaren lijken crises zich in een steeds hoger tempo aan te dienen op de financiële markten.

Mijn zoontje van vier voetbalt graag in de tuin. Hij vindt het prachtig. Zijn oudste zusje doet graag mee. Zoals elk voetballertje weet, is het uit den boze de bal met de handen op te pakken. Zij kan het niet laten, maar het spelletje wordt steeds vervelender als we haar de regels niet blijven uitleggen.