Jan Vergote

Wie er de financiële pers op naleest komt van de ene dollarprognose in de andere. De munt brengt de gemoederen in beweging. Haar impact op de obligatie - en aandelenmarkt valt immers niet te onderschatten. Tijd om de diverse stellingen en hun gevolgen op een rijtje te zetten.

In mijn vorige bijdrage besprak ik of het opportuun was naar “ex-China emerging”-fondsen te switchen en verwees ik ook naar The new China playbook. Westerse beleggers stellen zich meer en meer vragen over hoe China zich economisch en sociaal verder zal ontwikkelen. Het kan daarbij nuttig zijn om een en ander vanuit Chinees perspectief te bekijken.

Beleggers switchen naar groeilandfondsen waarbij Chinese aandelen uitgesloten worden (ex-China EM funds). Oplopende spanningen tussen de VS, Europa en China, waarbij de handelstarieven meer en meer op de voorgrond treden, liggen aan de basis van deze switch. Uiteraard speelt de fondsenindustrie daar gretig op in.

Wanneer we presidentskandidaat Donald Trump mogen geloven, heeft het heffen van handelstarieven alleen maar voordelen. Het brengt jobs terug naar de VS, maakt het handelstekort kleiner en het land en zijn inwoners welvarender. In wat volgt overlopen we zijn stellingen een voor een en zien we wat er uiteindelijk van overblijft.

Als we de Republikeinse presidentskandidaat Donald Trump mogen geloven, zal hij 60 procent heffen op Chinese import en 20 procent op de rest van de wereld. Landen die de dollar als handelsmunt afvallen zou hij zelfs 100 procent belasten. Wat vertellen twee historische voorbeelden over de mogelijke impact van dat alles?

De laatste vijf jaar stegen de FTSE100 en FTSE250 respectievelijk met 12 en 6 procent, weinig bewonderenswaardig. Uiteraard speelt de afwezigheid van grote techbedrijven een serieuze rol.

Op de China-Afrika top in Beijing kondigde Chinees president Xi Jinping nultarieven aan op goederen uit de opkomende landen. Hiermee wil hij de economische banden met die landen versterken en zo de wereldhandel bevorderen. Zijn initiatief is voornamelijk gericht op de minst ontwikkelde landen (LDC - least developed countries) in Afrika, Azië en andere regio’s.

Het laatste jaar stegen zowel de EuroStoxx50 als de Stoxx Europe 600 met 15 procent. Een cijfer dat zeer mooi oogt, zeker na de vele onheilsberichten over de slabakkende Duitse industrie, de Franse verkiezingen en een centrale bank die maar bleef hameren op de te hoge diensteninflatie.

De laatste weken is er veel te doen geweest rondom de fameuze “Sahm Rule”. Is dit de zoveelste indicator waaruit een recessie verklaard wordt, of leggen we ons oor beter te luisteren bij Claudia Sahm zelf om een juiste interpretatie van haar regel te begrijpen?

Dat restaurants overal duurder werden, ondervinden we als vakantieganger geregeld in onze geldbeugel. Wie duurder zegt, zegt meteen hogere inflatie. Materie genoeg voor professoren en centrale bankiers om de effecten op de bedrijven uit de dienstensector te onderzoeken. We overlopen er enkele en zien de gevolgen voor de belegger.