Jan Vergote

Als we de Republikeinse presidentskandidaat Donald Trump mogen geloven, zal hij 60 procent heffen op Chinese import en 20 procent op de rest van de wereld. Landen die de dollar als handelsmunt afvallen zou hij zelfs 100 procent belasten. Wat vertellen twee historische voorbeelden over de mogelijke impact van dat alles?

De laatste vijf jaar stegen de FTSE100 en FTSE250 respectievelijk met 12 en 6 procent, weinig bewonderenswaardig. Uiteraard speelt de afwezigheid van grote techbedrijven een serieuze rol.

Op de China-Afrika top in Beijing kondigde Chinees president Xi Jinping nultarieven aan op goederen uit de opkomende landen. Hiermee wil hij de economische banden met die landen versterken en zo de wereldhandel bevorderen. Zijn initiatief is voornamelijk gericht op de minst ontwikkelde landen (LDC - least developed countries) in Afrika, Azië en andere regio’s.

Het laatste jaar stegen zowel de EuroStoxx50 als de Stoxx Europe 600 met 15 procent. Een cijfer dat zeer mooi oogt, zeker na de vele onheilsberichten over de slabakkende Duitse industrie, de Franse verkiezingen en een centrale bank die maar bleef hameren op de te hoge diensteninflatie.

De laatste weken is er veel te doen geweest rondom de fameuze “Sahm Rule”. Is dit de zoveelste indicator waaruit een recessie verklaard wordt, of leggen we ons oor beter te luisteren bij Claudia Sahm zelf om een juiste interpretatie van haar regel te begrijpen?

Dat restaurants overal duurder werden, ondervinden we als vakantieganger geregeld in onze geldbeugel. Wie duurder zegt, zegt meteen hogere inflatie. Materie genoeg voor professoren en centrale bankiers om de effecten op de bedrijven uit de dienstensector te onderzoeken. We overlopen er enkele en zien de gevolgen voor de belegger.

Ons continent staat op een keerpunt. Kritische massa is er genoeg maar de violen moeten dringend gestemd worden. Hopelijk brengt het duo Letta en Draghi de trein in hogere vaart. We overlopen onze troeven, uitdagingen en werven.

De belegger voelt zich gevangen tussen het vele goede nieuws en potentieel slechte nieuws. Aarzeling is het gevolg. Maar men blijft belegd. Tijd om een halfjaarlijkse balans op te maken en te kijken naar de argumenten om de markten niet te verlaten, maar ook naar deze die pleiten voor voorzichtigheid.

Het oplossen van extreme ongelijkheden en stagnerende lonen vormt de sleutel tot de handelsoorlog tussen de Verenigde Staten en China. De lopende rekeningen van beide grootmachten tonen aan dat het tijd is om sluimerend politiek momentum om te zetten in beleid.

Wie in 1989 op de Japanse beurs belegde, moest 34 jaar wachten alvorens zijn kapitaal terug te zien. Het zadelde menig Japanse belegger met een kater op. Nog altijd aarzelen Japanners om vol voor de aandelenmarkt te gaan.