Jeroen Blokland

Sinds de herverkiezing van Trump als president van de Verenigde Staten staat de wereld op scherp. Geopolitieke spanningen domineren de beurzen en de rol van de dollar staat opnieuw ter discussie. Toch heb ik moeite om dat te vertalen naar de gedachte dat dit hét moment is voor de euro om uit de voetsporen van de greenback te treden. Daarvoor zijn er te veel losse eindjes.

Hier in Milaan geldt tijdens de Olympische Spelen maar één ding: winnen. Geopolitiek is de strijd om de winst inmiddels tot een ongekend niveau opgetrokken. Maar of we ons daar in het rustieke Europa echt van bewust zijn, vraag ik me af.

Met een nieuwe Fed-voorzitter in aantocht, mits goedgekeurd door de Amerikaanse Senaat, leek het mij een goed moment om nog eens naar ‘de’ inflatie te kijken. En dan vooral naar inflatieverwachtingen, omdat die in hoge mate het gedrag van consumenten, maar ook van beleggers, bepalen. Wat ik zie, stemt bepaald niet gerust.

Vrijwel dagelijks verbaas ik me over hoe mensen bepaalde zaken gewoon niet willen zien. Op straat, in de politiek, maar ook op de financiële markten.

Een onbeduidend Deens pensioenfonds gooit al zijn Amerikaanse staatsobligaties eruit. Financiële media duiken gretig op deze headline, want dat verwachten de meeste beleggers toch zomaar niet. Over de onderliggende structurele oorzaak, die weinig te maken heeft met een doorgeslagen president, hoor je ze toch een stuk minder.

In de aanloop naar de senaatsverkiezingen later dit jaar maakt een presidentskandidaat rare sprongen. Nadat eerst even een president van een, op papier dan, soevereine staat werd weggeplukt en Groenland, eveneens op papier, zowat werd geannexeerd, moest ook de voorzitter van de Amerikaanse centrale bank eraan geloven.

Een nieuw jaar, een nieuwe ronde. Elk jaar kijk ik begin januari weer vol verwondering en verwarring naar de verwachtingen voor aandelen van de grote financiële huizen. En dan vooral naar de geprojecteerde rendementen, die steevast pal tegen het langetermijngemiddelde aanliggen. Daarvan weet je namelijk vrijwel zeker dat ze niet uitkomen.

Rijkhalzend werd er uitgekeken naar een nieuw Amerikaans banenmarktcijfer. En niet alleen omdat de stroom macrodata uit de Verenigde Staten nog altijd achterloopt als gevolg van de shutdown. De Amerikaanse arbeidsmarkt is wat nog de echte reden dat de rente weer met een kwartje omlaag ging, kan verbloemen. Maar ook deze vlieger gaat niet op.

Het sentiment op de obligatiemarkten keert snel. In een tijdsbestek van enkele weken zijn beleggers en zelfs centrale bankiers 180 graden gedraaid. Toenemend inflatiegevaar en een nóg groter gebrek aan fiscale discipline drijven de rentes op. Een nachtmerriescenario voor politici en de aanloop naar een grote confrontatie.

Het is december en dus verschuift de aandacht naar 2026. Uiteraard vergezeld van een golf aan outlooks, die helaas vaak al deels achterhaald zijn tegen de tijd dat het nieuwe jaar begint. Toch ontvouwt zich momenteel een dynamiek die volgend jaar tot flink wat vuurwerk zou kunnen leiden.