Jeroen Blokland

Nu het einde van de oorlog met Iran voorlopig niet in zicht is, steken recessieverhalen weer de kop op. Toch wijzen andere indicatoren erop dat de bullmarkt nog lang niet ten einde is.

Meer dan tien jaar schrijf ik al stukjes voor beleggers, economen en iedereen die maar enige interesse heeft in de financiële markten. Vooral extreem negatieve verhalen, verhalen over de waan van de dag of verhalen met een overdreven titel doen het goed. Hoewel ik zo nu en dan in categorie één wordt gestopt, ben ik meestal niet zo goed in zulke verhalen. Maar vandaag heb ik een onderwerp dat elke dag bovenaan de hitlijsten staat: Artificial Intelligence.

Ik kijk al een paar weken met enige verwondering naar de financiële markten. Een Amerikaanse president die dreigt met de uitroeiing van een gehele samenleving, terwijl de aandelenmarkten vrijwel onveranderd blijven. Vervolgens zorgt een verse TACO voor een herstelrally van procenten, terwijl er niet meer is dan een staakt-het-vuren van twee weken en aanhoudende onzekerheid. Voor wie een beetje vooruit kijkt, verschijnt er een duidelijke hobbel waar we met z’n allen over moeten.

APG heeft zijn rendement voor 2025 gepubliceerd en dat was niet best. Nu staat vast dat elke belegger zo nu en dan flinke tegenwind zal ervaren, maar wat mij opvalt is dat deze pensioenbelegger vrijwel geen wind van voren krijgt. Terwijl de reden voor het achterblijven toch verdacht veel lijkt op kuddegedrag, wat haaks staat op de wens om een actiever beleggingsbeleid te voeren.

Als er iets is dat de beleggingswereld kenmerkt, dan is het dat die vol zit met clichés, papegaaien en een enorme tegenzin als het gaat om verandering. Het is soms lachwekkend hoe beursexperts twintig jaar lang dezelfde oneliners produceren of je bedelven onder hun ‘beurswijsheden’.

De signalen dat burgers en bedrijven bereid zijn om hun land te verlaten als de belastingdruk maar hoog genoeg wordt, nemen zienderogen toe. Daarmee duwt een reeds 50 jaar oude economische theorie, die lange tijd als nietszeggend hersenspinseltje werd weggezet, zich pontificaal in de schijnwerpers.

De prijs van een vat ruwe olie spoot boven de 100-dollargrens uit toen de situatie in het Midden-Oosten verder escaleerde. Een kleine prijs die moet worden betaald, aldus de president van de Verenigde Staten. Ik vermoed echter dat Trump door een te smalle lens kijkt om de ware kosten van deze nieuwe militaire ingreep te bepalen - mocht hij daar überhaupt al naar kijken.

Nog voordat de beurshandel in maart op gang was gekomen, wisten we al dat deze maand de geschiedenisboeken in zou gaan. Je moet bovendien bijzonder creatief zijn om nu met een column te komen die niet raakt aan wat er in het Midden-Oosten gebeurt. Daarom het verwachte onderwerp, maar met een twist.

AI is niet per definitie een bubbel. Maar de investeringsgolf eromheen wel. Inmiddels zijn de eerste haarscheuren duidelijk te zien en kan een vergelijking met de aanloop naar de grote financiële crisis moeilijk worden ontkend.

Sinds de herverkiezing van Trump als president van de Verenigde Staten staat de wereld op scherp. Geopolitieke spanningen domineren de beurzen en de rol van de dollar staat opnieuw ter discussie. Toch heb ik moeite om dat te vertalen naar de gedachte dat dit hét moment is voor de euro om uit de voetsporen van de greenback te treden. Daarvoor zijn er te veel losse eindjes.