Opinie

De titel van deze column is Chinees voor luchtspiegeling of fata morgana. Gebakken lucht dus. Net als het fantastische Chinese groeicijfer dat deze week met veel bombarie werd gepresenteerd.

Politici beloven in campagnetijd graag cadeautjes aan de kiezer en willen die betalen door onder andere de vermogensbelasting te verhogen. Die belasting gaat al omhoog wanneer het nieuwe box 3-systeem in 2028 van start gaat. Kennelijk is dat nog niet genoeg; er wordt volop gepleit voor nog hogere belastingen op vermogen. Dat kan echter juist tot minder belastinginkomsten leiden, in plaats van meer.

In de wetenschap dat China over een quasi monopolie beschikt, heeft de president Xi de Amerikaanse economie in een wurggreep genomen door een verdere verscherping van de restricties op de uitvoer van zeldzame metalen.

Nadat de Wereldhandelsorganisatie de raming voor de economische groei in de wereld dit jaar verhoogde, deed het IMF vorige week hetzelfde. De effecten van de handelsoorlog van de Amerikanen vallen mee. Dat wil zeggen, tot nog toe.

Het hoge woord is eruit! Fed-voorzitter Jay Powell overweegt te stoppen met het verkleinen van de balans van de Federal Reserve. Mocht je denken dat die centrale bankbalans na drie jaar ‘quantitative tightening’ flink is afgeslankt, dan heb je het mis. Bovendien duwt Powell zichzelf opnieuw in een onmogelijke spagaat door tegelijkertijd ook de rente te verlagen.

De tegen China gerichte politiek van de Amerikaanse president Trump – met exportcontroles, tarieven en een wispelturig industrieel beleid – brengt weinig zoden aan de dijk. Een snelle blik op de huidige Chinese groeicijfers leert dat van een economische afgang allerminst sprake is.

Een baanbrekende studie toont aan dat ‘superstar cities’ systematisch achterblijven in totaal rendement, een cruciaal inzicht voor de waardering van REITs (ook wel Real Estate Investment Trusts). De verklaring ligt in lagere huurrendementen en een verrassend laag risico, wat de inschatting van toekomstige kasstromen fundamenteel verandert.

De recente ontwikkelingen in het Midden-Oosten maken één ding glashelder: president Donald Trump verdient de Nobelprijs voor de Vrede. Dit is de logische conclusie als we kijken naar wat de prijs zou móéten belonen: concrete vredesprestaties die levens redden.

Toen ik opgroeide was de wereld overzichtelijk. Wij waren het vrije westen en daarmee de goeden. We waren ook, na de VS misschien, het meest welvarend, waarmee onze superioriteit vanzelfsprekend was.

Ergens in de tweede helft van de vorige eeuw begon het substantie te krijgen: de gedachte dat een vrij handelsverkeer en vrije markten in elk land de economische groei aanzienlijk kon stimuleren. Maar dat model is in duigen gevallen.