Opinie

Wanneer iedereen hetzelfde verwacht, is het tijd om anders te denken. Een mooi voorbeeld hiervan komt van Value Line, een bedrijf dat beursvoorspellingen doet. Zij voorspellen namelijk hogere rendementen wanneer waarderingen laag zijn. Individuele beleggers doen precies het tegenovergestelde.

Een onbeduidend Deens pensioenfonds gooit al zijn Amerikaanse staatsobligaties eruit. Financiële media duiken gretig op deze headline, want dat verwachten de meeste beleggers toch zomaar niet. Over de onderliggende structurele oorzaak, die weinig te maken heeft met een doorgeslagen president, hoor je ze toch een stuk minder.

Terwijl ik mijn beurt afwachtte bij de bakker, kwam zijn chauffeur de winkel in: ‘is deze krat voor Ajax?’. Ik keek om en zag een krat helemaal gevuld met witbrood, witte pistoletjes en vooral veel witte bolletjes. Er zat een sticker op met “Sportpark de Toekomst”. ‘Ja’, zei de vrouw achter de balie, ‘die is voor Ajax’.

De ene expert roept: nooit afdekken, het kost alleen maar geld! De andere zeg: altijd afdekken, jij leeft in euro’s – dus je rendement in euro’s telt. Wie heeft er gelijk?

De wereldeconomie kampt met significante uitdagingen, de geopolitieke spanningen zijn soms om te snijden en de sterke stijging van de prijzen voor edelmetalen suggereert dat de angst, waarschijnlijk voor uiteenlopende dreigingen, er bij veel partijen flink inzit.

De Nederlandse politiek overweegt de bonusregels te versoepelen. Dat is goed nieuws. Alleen geldt de versoepeling uitsluitend voor softwareontwikkelaars, data-experts en cybersecurityspecialisten. Dat laat zien hoe Nederland denkt: bonussen in de financiële sector zijn moreel verwerpelijk, tenzij het ons uitkomt.

Het kerstverlof bracht voor mij toevallig twee zaken samen. Het IMF rapport Europe, how can Europe pay for things that it cannot afford en het recente boek van Nicolas Stern, The growth story of the 21st century - The economics and Opportunity of Climate Action. Ik verbind ze hieronder met elkaar.

In de aanloop naar de senaatsverkiezingen later dit jaar maakt een presidentskandidaat rare sprongen. Nadat eerst even een president van een, op papier dan, soevereine staat werd weggeplukt en Groenland, eveneens op papier, zowat werd geannexeerd, moest ook de voorzitter van de Amerikaanse centrale bank eraan geloven.

Zelden vloeide er wereldwijd zóveel geld terug naar aandeelhouders via aandeleninkoop als in 2025. En dat terwijl duurzaamheidsdoelen door menig bedrijf werd teruggeschroefd. De boodschap is pijnlijk helder: shareholders first, sustainability second. Tegen alle verwachtingen in is het Trump die laat zien dat dit ook anders kan.

De productclassificatie in de herziene SFDR kent geen ‘shades of green’. Dat is jammer, want juist dergelijke labels maken de keuzemogelijkheden voor beleggers duidelijker.