Jeroen Blokland

Het kan je bijna niet ontgaan zijn: goud is hot! De goudprijs breekt momenteel record na record, en zelfs de ‘mainstream’ financiële media kunnen niet meer om het gele metaal heen. Maar als ik die verhalen lees, roepen ze vooral veel vragen bij me op. Zijn traditionele beleggers nu echt zo naïef, of kijken ze bewust de andere kant op?

Omdat China een ander financieel (en maatschappelijk) systeem heeft geadopteerd dan de Verenigde Staten, concluderen veel beleggers ten onrechte dat de twee landen totaal verschillend zijn. Maar niets is minder waar. Hun haperende economische motoren worden door exact hetzelfde lapmiddel draaiende gehouden: schuld.

Voormalig ECB-president en premier van Italië, Mario Draghi, heeft een rapport geschreven met daarin de overduidelijke en tegelijkertijd volledig overbodige conclusie dat Europa de boot volledig heeft gemist op het gebied van innovatie en concurrentievermogen. “Duh!”

Ik ben al dagenlang geïntrigeerd door onderstaande grafiek met daarin de aandelenallocatie van huishoudens. En vooral door de eendimensionale uitleg dat die allocatie hét einde van de aandelenrally inluidt. Maar ik heb een heel andere verklaring, die beter standhoudt.

Alsof Nederland de loterij had gewonnen. Zo lyrisch waren de berichten dat het CPB voor dit jaar uitgaat van een begrotingstekort van 2,2 procent. Maar er was wel meteen een dikke disclaimer: als het tekort ook maar een beetje oploopt en richting de 3 procent van het bbp gaat, moet er direct worden bezuinigd.

Een nieuwe (Amerikaanse) recessie blijft een veelbesproken onderwerp. En dat is niet zo vreemd, omdat een grote serie renteverhogingen door de Federal Reserve en de inverse yield curve die hiermee gepaard gaat, doorgaans uiteindelijk tot economische problemen leidt. Je moet met een stevig onderbouwde ‘this time is different’-argumentatie komen om te beweren dat er geen kans op een recessie is.

Staatsobligaties krijgen vrijwel altijd een speciale behandeling. Voor de meeste beleggers vormen ze een belangrijk fundament van hun portefeuille, en aan hun aantrekkelijkheid als veilige haven wordt zelden of nooit getornd. En dat terwijl de afgelopen jaren toch een heel ander verhaal vertellen.

De Bank of Japan verhoogde onverwacht de rente, en voor degenen die dat wel hadden verwacht, was de verhoging groter dan gedacht. En dus “all hell broke loose”. Maar ondanks dat de beursberen hierdoor schijnbaar ongehavend – terwijl ze er toch weer jaren naast zaten – weer onder hun stenen vandaan durfden te komen om het einde van de Yen carry trade, en dus van de wereld, aan te kondigen, is de kans ook nu weer klein dat ze gelijk krijgen.

Het verbaast me telkens weer hoeveel beleggers, inclusief professionele, het beleid van centrale banken als een voldongen feit en zonder enig waardeoordeel aannemen. Een centrale bankanalyse gaat zelden verder dan het voorspellen van de timing van de volgende rentestap en het totaal aantal rentestappen dat over een bepaalde periode zal worden geïmplementeerd.

Hoewel Biden-opvolger Kamala Harris flink omhoogschiet, staat Donald Trump nog altijd ruim voor in de peilingen voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen. En dus schieten de voorgestelde ‘Trump trades’ als paddenstoelen uit de grond.